Parijs

Ook zonder de aanslagen van 13 november was ik de laatste tijd veel met Parijs bezig. Op heel verschillende manieren.
 - Ik (her)lees momenteel de boeken van Simenon over commissaris Maigret die ik in de kast heb staan, en dat zijn er aardig wat. In die verhalen wandel je als het ware mee door Parijs, de stad waar Maigret zoveel van houdt. De ene keer ben je in de smalle staatjes van de Marais, de andere keer in de luxe appartementen van de grandes boulevards. Maigret had nog geen mobieltje, geen internet en meestal niet eens een wapen op zak. Andere tijden...
 - Deze week heb ik de biografie van Stefan Zweig over Marie Antoinette, echtgenote van Lodewijk XVI, uitgelezen. Wat een verhaal! Marie Antoinette liet het Trianon bouwen, hield er allerlei feesten, ging uit in Parijs, liefst gemaskerd, en liet zich weinig aan het Franse volk gelegen liggen, totdat het te laat was. Door de Parijzenaars wordt ze, na de 14e juli 1789, stapje voor stapje afgezet als koningin en tenslotte veroordeeld tot de dood onder de guillotine. En ook al is Marie Antoinette geen goede koningin geweest, ze was geen slecht mens en het proces waarin zij ter dood veroordeeld werd, kan met de beste wil van de wereld geen eerlijk proces worden genoemd. De straf stond van tevoren al vast.
 - Met de drie dochters was ik eind oktober een lang weekend in Parijs. De eerste en meteen, in elk geval voorlopig, de laatste keer dat we met z'n vieren op pad waren, omdat één van de dochters inmiddels aan de andere kant van de wereld woont. En ook al liepen er in Parijs veel  soldaten met geladen geweer bij gebouwen als het Louvre en de Notre Dame, we hebben genoten van wat Parijs zoal te bieden heeft: lekker eten, stedenschoon, zitten langs de Seine, leuke winkeltjes, mooie parken, het Musée Picasso, foto's maken en nog zo het een en ander. Het was mooi weer, dus wat wilden we nog meer?

Als ik zo soldaten zie patrouilleren, vraag ik me altijd af of het zou helpen als er ineens iemand zou gaan schieten...
En Parijs is zo groot! Dus was het op 13 november blijkbaar niet zo moeilijk om plaatsen te vinden waar geen patrouilles liepen. Waar je met een geweer vrij kon beschikken over dood en leven van anderen. Volkomen willekeurig.
Parijs heeft al heel veel aanvallen gezien in haar lange geschiedenis. Ook deze aanval zal Parijs te boven komen. Maar wat een verdriet en angst is er weer gezaaid! En waarom????? Elke dag wordt op radio en tv geprobeerd het waarom van deze moorden te achterhalen. Helemaal begrijpen zullen we het nooit, denk ik.
Laten we zelf in elk geval blijven proberen mens, medemens te blijven. Er is al genoeg haat in de wereld.

Parijs...

Rare mannen

Onlangs twee boeken van Thomas Rosenboom gelezen: Vriend van verdienste en Zoete mond.
Ook Publieke werken en De nieuwe man staan in de boekenkast en heb ik gelezen.
Maar nu moet ik even stoppen met boeken van Rosenboom te lezen, want anders krijg ik toch wel een heel vreemd beeld van mannen!

Alle hoofdpersonages in de boeken van Rosenboom hebben of ontwikkelen een of andere obsessie, waardoor ze bepaald vreemd in de wereld staan. Soms heeft dat zelfs de dood tot gevolg (in Vriend van verdienste). De man die zijn huis niet meteen wilde verkopen aan de mensen die het Victoria Hotel in Amsterdam bouwden. Wat een slag zou hij slaan!
De scheepsbouwer in De nieuwe man ondervindt dat de toekomst niet altijd zo loopt als je die had uitgestippeld, zeker niet voor je kinderen.
En dan die dierenarts en de Heer van Angeldycke. De dierenarts is dierenarts geworden omdat hij met een zieke kat bij de dierenarts is geweest en de behandelaar erg bewondert. Dat wil hij ook. Het gaat een tijdje goed als dierenarts, hij trouwt zelfs, maar beschouwt dat en de vriendschap met een ander stel nog steeds als een soort wonder. Als zijn vrouw verongelukt met de vrouw en het kind van zijn vriend in de auto, komt hij dat niet te boven. Hij verhuist naar een dorpje en ontmoet daar Laura, een getrouwde vrouw met dochtertje, van wie hij het te pakken krijgt. Vooral door zijn ontmoeting met Laura gaat hij voor dierenarts spelen en de kinderen willen ineens allemaal een dier, ontmoeten elkaar elke dag met die dieren en als er iets is of als er niets is, helpt hij ze zonder rekeningen uit te schrijven. Laura vertelt hem van alles over de Heer van Angeldycke, ook wel Jan de Looper genaamd. En dat kan de dierenarts niet uitstaan! Die Jan de Loper heeft geld genoeg en is van jongs af aan uit op allerlei vreemde streken. Zijn bijnaam heeft hij gekregen doordat hij in zijn jonge jaren dwars door Celebes is gelopen en later nog eens op zijn sloffen naar Parijs is gewandeld. Hij stond door die streken altijd in het middelpunt van de belangstelling. Maar na de oorlog is dat allemaal minder geworden en als hij nog eens wat verzint, slaat het nauwelijks aan bij de mensen.
Ze blijven allemaal volharden in hun idee van hoe de wereld in elkaar steekt. En daar kun je wel mooi over schrijven, maar ik blijf het rare mannen vinden.
Fictie? Gedeeltelijk, want in een paar van die boeken staat ook nog dat het verhaal op ware berichten is gebaseerd...

Wennen...

Sinds een paar dagen heb ik een Facebook-account. Eigenlijk besta je dan pas tegenwoordig, zo lijkt het wel. Het is ook leuk van verre nichten en neven iets te horen en te zien en via de speciale FB-pagina voor Iona Volunteers 2015 te zien waar mijn collega's van deze zomer mee bezig zijn. En ook via FB bevriend zijn met je broers en zussen en je gewone vrienden heeft leuke kanten.
Maar ik heb ook dit weblog, waar ik al zeven jaar met enige regelmaat iets op schrijf en waar ik ook veel plezier in heb. Het bereik is ontegenzeglijk veel kleiner dan dat van FB. Maar het lijkt allemaal wat minder vluchtig op een blog.
Het is nog wennen: wat zet ik hier en wat zet ik daar? En ga ik de link maken tussen hier en daar?
Ik ga het met dit bericht eens proberen...
Ook hier: we zien wel wat er van komt!

P.S.: Ik zie net dat dit mijn 400e bericht is!

De wereld op z'n kop

In Museum De Pont in Tilburg staat de wereld ineens op z'n kop!
Anish Kapoor geeft ons die sensatie. Hij speelt ook in andere werken in het museum met ons zien. Zie je echt wat je ziet?

Ai Weiwei maakte het kunstwerk Grapes met antieke Chinese houten krukjes. De vorm doet mij heel erg denken aan een uitgebloeide bloem... Een soort beeldrijm.
Heerlijk, zo'n museum vol hedendaagse kunst. Soms onbegrijpelijk, soms leuk, en af en toe ook heel beklemmend (Marlene Dumas bijvoorbeeld met de tekeningen van baby's die er niet erg gezond uitzien). En soms ook gewoon heel mooi...

Shakespeare in Diever

Shakespeare en Diever, wat een fantastische combinatie is dat toch!
Dit jaar wordt Romeo en Julia opgevoerd in het openluchttheater. De hele aankleding, ook die van het decor, is in een steampunk setting. En hoe droevig het hele verhaal van Romeo en Julia ook is, er valt bij Shakespeare altijd wat te lachen. Het weer werkte ook goed mee vrijdagavond. Dus het was genieten!
Het publiek zit aan twee kanten van een lang en vrij smal toneel van twee etages. Deze opzet gaf verrassende mogelijkheden voor de spelers. Daarbij waren er ook nog dwars op het toneel links en rechts een soort catwalks, waar goed gebruik van werd gemaakt. Het toneel met de staalconstructie (op de foto goed te zien) had wel een nadeel, waarvan toen wij er waren, Romeo de dupe werd: hij knalde met z'n hoofd tegen een van de schuine buizen toen hij in een scène weg wilde lopen. Gelukkig was dat niet het einde voor de verliefde Romeo. Hij heeft het stuk gewoon uit kunnen spelen. Ja, met het gif op het laatst...

Volgend jaar weer? Als het even kan!

Schots

Ik heb een zwak voor Schotland. Niet alleen omdat Iona een Schots eiland is. Glasgow en Edinburgh vind ik leuke steden om te bezoeken. Het is een mooi land. Kastelen en kerkgebouwen met interessante historie. Een van de schoonzoons is er geboren. En ze hebben een leuk rugbyteam.
Ja, en dan is er ook nog Ian Rankin, schrijver, geboren in The Kingdom of Fife, die al zijn romans over Inspector Rebus in Edinburgh plaatst.
Toen ik op de terugweg van Iona wat tijd over had in Oban, liep ik de boekhandel in en daar vond ik The beat goes on, een dik boek vol verhalen over de dwarse Rebus, van het begin van zijn carrière tot en met zijn pensionering. Het ene verhaal speelt tijdens het Festival van Edinburgh, het andere op oudejaarsavond. Een enkele keer moet Rebus Edinburgh uit. Shoppen in Glasgow bijvoorbeeld. Nee, niet zijn ding, niet het shoppen en niet de stad Glasgow. Ook gaat hij een keer naar zijn geboortegrond in Fife. Maar hij gaat altijd zo snel mogelijk terug naar Edinburgh.

Rebus is gescheiden, drinkt graag een glas, heeft niet veel respect voor zijn meerderen als die dat respect niet verdienen en gaat graag zijn eigen gang. Eigenwijs vaak, maar, zo gaat dat in boeken, hij heeft meestal wel gelijk. En ik houd wel van dat soort figuren. En dan nog in de herkenbare setting van Edinburgh.

Ik las helemaal achterin het boek dat je ook een app kunt downloaden waarmee je met Ian Rankin door Edinburgh kunt wandelen, door de stad van Rebus (en Rankin). Ik moet er nog eens naar toe, naar Edinburgh!!!

De wereld hoort God toe

Elke morgen klinkt het op Iona:
De wereld hoort God toe
de aarde en al haar bewoners.

En even verder in de dienst klinkt de belijdenis dat we gemaakt zijn naar het beeld van God.


Ook al ben je op Iona ver weg van "de wereld", en wordt er geen kamerdeur op slot gedaan (en ook de buitendeur niet), je hoort natuurlijk wel van de enorme vluchtelingenstromen, aanslagen, en wat niet al. En je voelt je machteloos. Waarom staan mensen elkaar naar het leven? Waarom doden mensen elkaar? Zo heeft God het niet bedoeld!

Een paar dagen geleden stond in Trouw een gedicht dat me trof. Ik geef het hier graag door:

Jij mens die ooit kwam hier in Gods paradijs en
die vis werd en aap werd en rechtop ging staan
Jij mens die met wetenschap licht kon bewijzen
Jij mens die kwam kijken met bijna niets aan

Waarom wil je haten, verwoesten en moorden
Waarom ben jij zelf zoveel meer dan de rest?
Waarom doen jouw daden mij snakken naar woorden
Waarom is jouw wil toch zo'n bloedmanifest?
Mens! Als je voor God speelt
Als je zo graag voor God speelt
Doe dan in godsnaam je best!

Dank je wel, Louise Korthals, voor je gedicht. Ik zal mijn best doen!

Iona (slot)

Degenen die op Iona blijven zwaaien de zes vertrekkende vrijwilligers uit.
Het was nog even spannend op dinsdag of de ferry wel zou kunnen varen, want op die dinsdag viel de veerdienst uit vanwege de storm.
Ook al was de zee nog wat woelig, we konden de overtocht naar Mull maken. En dan volgt de rest van de reis vanzelf. Afscheid genomen van Marybeth, die, via Ierland, weer naar huis bij Boston, USA, gaat. Misschien volgend jaar weerzien in Nederland?
Nog twee nachten gelogeerd in Argyll bij een vriendin, een Member van de Iona Community. Fijn om met haar wat na te praten over mijn verblijf op Iona. Ze weet er alles van.

Vrijdag naar huis gereisd, op de eerste dag die echt op een zomerdag leek in Schotland...
Fijn om het hele gezin weer bij elkaar te zien rond een lekkere maaltijd!

En nu? Hoe geef ik vorm aan wat ik mee wil nemen van Iona?
Ja, niet zo eenvoudig te omschrijven. In elk geval wil ik m'n peace of mind bewaren. Dat lijkt me de basis. Dan de dagelijkse gebeden, waarmee ook iets van het ritme van de dag op Iona wordt vastgehouden. En verder? Het vrijwilligerswerk waar ik me voor inzet vult de agenda al weer stevig. Allemaal worship! De kunst is (vrijwilligers)werk, tijd voor jezelf, inzet voor familie en vrienden in balans te houden.
Ik heb er weer zin in!

Iona (14)

Nog een paar dagen, dan is het tijd om Iona te verlaten. Voorgoed? Ik heb het gevoel van niet. Het eiland, de Iona Community, ik kom er nooit meer los van.
En waarom?
Omdat de manier van geloofsbeleving bij de Community zo praktisch is, er toe doet, een verschil kan maken. Het is goed om daar telkens weer bij bepaald te worden. Zoals het thema van de preek vanmorgen van Peter MacDonald, de leader van de Community: er is genoeg voor iedereen, maar degenen die de schaarse goederen bezitten willen er aan verdienen, en creëren soms zelfs schaarste. Als je delen wilt, is er genoeg voor iedereen. En als je dan denkt dat het allemaal even serieus gaat: er valt altijd genoeg te lachen, ook tijdens  de kerkdiensten! Zo begon Peter zijn preek met het zingen van de Jeely Piece Song, een lied over een huisvestingsproject in de zestiger jaren in Glasgow. Een groot deel van de kerkgangers kon het meezingen: veel Members van de Iona Community zijn deze week hier voor de jaarlijkse Community week.

Het dagelijkse werk hier is net zo goed "worship" als de kerkdienst. En dat is een heerlijk uitgangspunt voor je werk als vrijwilliger hier. Het kan zwaar zijn (soms letterlijk, zeulen met volle manden nat wasgoed bijvoorbeeld), maar het is allemaal nodig om de gastvrijheid gestalte te geven, en gastvrijheid een van de kernpunten van het geloof, zeker op Iona.
Er is een "rune of the stranger" die ik erg mooi vind:

We saw a stranger yesterday,
we put food in the eating place,
drink in the drinking place,
music in the listening place
and, with the sacred name of the triune God,
he blessed us and our house,
our cattle and our dear ones.

As the lark says in her song:
often, often, often, goes Christ in the stranger's guise.

Als ik terugkeer naar de "gewone wereld", wil ik dit meenemen van Iona!

Iona (13)

Living in community...
Dat proberen we elke week te realiseren met onze gasten, maar dat geldt ook in de twee "huizen"  waar de vrijwilligers wonen.
Ik heb deze keer een bed in het MacLeod Center. Er zijn drie kamers voor vijf personen, twee "female" kamers en een "men's cave". Samen hebben we een woonkamer, een keuken, twee ruimtes om te douchen en vijf toiletten. Dat moet natuurlijk ook een beetje bijgehouden worden. Dus elke dinsdag of woensdagmorgen is er corvee. Dat hoeven we allemaal niet zelf te verzinnen, er is een mooi rooster voor opgesteld. Maar ja, dan moet het nog wel gebeuren. Om het met elkaar gezellig te houden en echt gezamenlijk te zorgen dat het leefbaar blijft, moet er dan ook wel eens aan herinnerd worden. Dat probeer je dan zo vriendelijk mogelijk te doen. En meestal vindt men het ook niet erg om er aan herinnerd te worden. We hebben allemaal baat bij een beetje schone ruimte.

Living in community betekent ook dat er bijna altijd wel iemand is om een praatje mee te maken (of een diepgaand gesprek te voeren), om samen mee te zitten breien, of samen mee te ontbijten. Dat ontbijt klaarmaken in de keuken leidt soms tot een soort kitchen dance, omdat je natuurlijk altijd iets nodig hebt uit het kastje waar een ander voor staat.

Bijna iedereen moet af en toe heel vroeg het bed uit voor de vroege shift. Het is echt verbazingwekkend hoe zachtjes sommigen kunnen opstaan!

Het is fijn zo met iedereen samen te wonen voor een tijd. Ook goed dat er binnenkort weer een eind aan komt. Veel goede herinneringen om mee te nemen aan veel fijne mensen!

Iona (12)

Gelukkig is het niet alleen storm en regen hier op Iona. Op sommige avonden, en dan ook maar een paar minuten, kun je genieten van de meest fantastische zonsondergangen...
Of, als het nog te vroeg is voor het avondrood, van de zilveren weerschijn van de zon op het water.

Iona blijft me verrassen!!!

Iona (11)

We hadden al een staking gehad van het personeel van de veerboten hier in de Inner Hebrides.
Gisteren was er een forse storm die het eiland onbereikbaar maakte. Het was vrijdag. Gelukkig konden de gasten het eiland 's morgens nog gewoon verlaten, maar in de loop van de middag ging het echt tekeer! Hoge golven, die over de pier van de veerboot heen spatten, overal bij de rotsen witte fonteinen, een machtig gezicht. De veerdiensten werden gestaakt. Dat betekent dan dat het personeel van Historic Scotland, dat de Abbey bezit, het eiland met de laatste veerboot verlaat (ze hebben allemaal een app op de telefoon om de laatste berichten te krijgen) en dan komt er dus ook niemand meer aan op het eiland.
Ook al regende het wat, ik kon het niet laten om naar buiten te gaan en van de storm te genieten. Als ik op een boot had moeten stappen, had ik dat alleen vol met pillen tegen reisziekte kunnen doen. Maar zo met twee benen op de stevige rotsgrond, vind ik een storm heerlijk.

Gelukkig is het vannacht minder gaan waaien en zo konden we vanmiddag gewoon de nieuwe gasten verwelkomen.

Iona (10)

Nog een stukje over de kerkdiensten in de Abbey Church. Elke woensdagavond is er een service of commitment. Heel vaak wordt deze dienst voorbereid met gasten van een van beide centra, dus het kan alle kanten opgaan. En het is fijn dat daar de ruimte voor is. Een ding hebben al die diensten gemeen: ze zetten je aan het denken...
Donderdagavond is er een communion service, waarbij we allemaal rond een lange tafel in het koor zitten. Tenminste, zo gaat het meestal. Afgelopen donderdag ging het er anders aan toe. We zaten in het schip van de kerk, met balonnen versierd, en we werden met een grote bel geroepen om bijeen te komen. Een three ringed circus werd het genoemd. Een feest rondom de tafel van Christus. Heerlijk om echt van harte te kunnen lachen in de kerk!

Vrijdagavond zijn er geen gasten van de Iona Community in de kerk. Er zijn dan meestal minder mensen, toeristen die op het eiland verblijven, gasten van een retraitehuis hier op het eiland, en staff members. Dan is er ruimte voor een vaak heel persoonlijk ingevulde dienst. Afgelopen vrijdag ging het over breien. Ralph heeft in de tijd dat hij hier als vrijwilliger werkt, leren breien en hij gebruikte dat als beeld van de community: knitting in community, knitting a community... En met de wol van het Lam van God breit Hij ook aan ons en ons leven hier met elkaar op aarde. Ik kan het niet zo mooi zeggen als Ralph het deed, maar het was een bijzonder moment voor ieder die er bij was (al dan niet met breiwerk).
En dan is de week rond en beginnen we weer met de welcoming service op zaterdagavond.

Iona (9)

Elke  dag zijn er twee momenten waarop we naar de kerk gaan hier op Iona.
Om 9 uur in de morgen op gewone dagen, op zondag om 10.30 uur voor de uitgebreide zondagmorgendienst met avondmaal en op vrijdag om 8.10 uur, omdat de vertrekkende gasten om 8.50 uur met de ferry weer op weg gaan naar huis.
De morgendienst luidt het begin in van een dag tot eer van God. Er klinkt geen "amen"  aan het eind van de bijeenkomst, maar we verlaten de kerk om verder te gaan met het dienen van God. Dat doen we dan door ons werk te doen, in gesprek te gaan met degenen die we tegenkomen, samen te eten, te wandelen, op pelgrimstocht te gaan, of wat dan ook.
Elke avond om 9 uur sluiten we de dag af met een korte kerkdienst, die eindigt met een zegen en het "amen".
De avonddiensten hebben elke dag van de week een ander karakter. Op zaterdagavond is er de verwelkoming van de nieuwe gasten. Op zondag is er een bijeenkomst waarin stilte een belangrijke rol speelt, na alle drukte van de kennismaking, de zondagmorgendienst, enzovoorts.
Op maandagavond is er volop aandacht voor peace and justice, een belangrijk thema in de Iona Community, en dat thema wordt op heel verschillende manieren uitgewerkt.
Dinsdagavond is de healing service. Hierin wordt voorbede gedaan voor de mensen van wie de namen door toeristen, gasten en stafleden zijn geschreven op kleine stukjes papier. Mensen in allerlei situaties, blij en droevig, worden zo hardop genoemd in de Abbey church. Steeds weer indrukwekkend!
In de healing service is ook plaats voor the ministry of the laying on of hands. Als je dat wilt, kun je in een kleine kring knielen en krijg je de handen opgelegd en de hele kerk zegt dan een gebed voor je:

Spirit of the living God,
present with us now,
enter you, body, mind and spirit,
and heal you of all that harms you.
In Jesus' name, amen.

Elke keer dat ik hieraan deelneem, ervaar ik als een heel bijzonder en kostbaar moment. Ik heb ook al een keer zelf mogen helpen bij de handoplegging. En dat is waarschijnlijk een van de mooiste momenten tot nu toe hier op Iona geweest voor mij.

Volgende keer deel 2 van de kerkdiensten op Iona.
 

Iona (8)

Ook al ben ik nu voor de zesde keer op Iona, ik blijf foto's maken. En af en toe ben ik ook best wel trots op wat ik gefotografeerd heb...

Meer foto's vind je in het album Iona 2015 op Flickr. Er worden regelmatig foto's aan toegevoegd.

Iona (7)

Elke week komen er nieuwe gasten naar de Abbey en naar het MacLeod Center. En elke week werken we er weer aan om samen met de gasten een community te vormen. De staff members werken samen met de gasten om de maaltijden goed te laten verlopen. Er zijn altijd een paar gasten die 's morgens in de keuken helpen met het snijden van de groenten. Afwassen doen we samen. En de stafleden genieten ook samen met de gasten van de lunch en het diner.
Over het eten hier raak je niet uitgepraat: twee maal per week vlees, de rest vegetarisch. Zoveel mogelijk biologisch geteeld voedsel en van niet al te ver weg. Elke morgen vers gebakken brood. Een paar keer per week vers gebakken scones...
Het is maar goed dat ik hier ook stevig aan het werk moet, anders zou ik nu al nieuwe kleren moeten kopen.

Verder ontmoeten we de gasten in de kerkdiensten 's morgens en 's avonds en als we een wandeling maken op het eiland. Soms kunnen we meegaan op pelgrimage (als we op dinsdag vrij zijn). En als we elkaar net een beetje leren kennen, gaan we ze weer uitzwaaien. Dat is het ritme van Iona.

Als je gast bent, heb je veel meer gelegenheid om echt de andere gasten te leren kennen natuurlijk. Ik ben hier vier keer een week te gast geweest. En nu ik hier al weer bijna vier weken ben, is er nog geen week geweest waarin ik geen "bekenden" heb gezien.  Een van mijn collega Abbey housekeepers was net als ik vorig jaar augustus hier als gast. Ik werd herkend door een echtpaar dat in 2010 hier samen met mij een week doorbracht. Deze week herkende ik moeder en dochter van mijn verblijf met kerstmis hier een paar jaar geleden. En soms zijn het gezichten die ik niet direct aan een bepaalde  tijd kan verbinden, maar die ik beslist al eerder heb ontmoet hier.

Ook hieruit blijkt dat het moeilijk is om in je leven maar een keer naar Iona te gaan. Heel veel mensen komen hier terug!

Iona (6)

Op een eiland ben je meestal afhankelijk van de veerboten om er weer af te komen. Hier op Iona brengt de veerboot (de ferry of de jetty) elke zaterdag de nieuwe gasten, die gewoonlijk op de volgende vrijdagmorgen weer vertrekken.
Dat gaat prima, zo lang het niet al te hard stormt. En wat te doen als het personeel van de veerboot een staking aankondigt?
Dat is deze week het geval. Al jaren verzorgt CalMac (Caledonian MacBrain) de verbindingen hier in het westen van Schotland. Nu moet er opnieuw worden ingeschreven voor de licentie voor dit vervoer en CalMac is er niet zeker van deze weer te krijgen. Kapers op de kust, zogezegd. En daarom heeft een van de vakbonden een staking afgekondigd op deze vrijdag, het begin van de schoolvakanties in Schotland. En de dag dat gewoonlijk onze gasten vertrekken.
Kleine paniek dus. Maar toen eenmaal was besloten om het verblijf hier met een dag te verkorten, ging het allemaal wonder boven wonder snel: de twee grotere groepen uit de Abbey vonden onderdak in Oban voor morgenavond en ook de groep die in het MacCleod Center verblijft, kan ergens slapen.
En dus is er morgenochtend, donderdagmorgen, in plaats van op vrijdagmorgen een leaving service. Gewoonlijk wordt die niet door volunteers geleid, maar ik had mij ingeschreven voor de beurt op de donderdag. En zo komt het dat ik morgenochtend de leaving service mag leiden. Een korte morning worship met prachtige woorden om de vertrekkende gasten mee te geven onderweg en voor degenen die blijven:

God's blessing be ours;
the blessing of pilgrims
all the nights and days
of our journey home.

WW knitting in public day

Het is al weer even geleden: zaterdag 13 juni. Dat was de World Wide Knitting in Public Day, zoals jullie allemaal wel wisten...
Er is een website van, dus je kunt daar de verdere informatie halen, voor het geval je die dag volgend jaar niet wilt missen.

Dus, hier zit ik dan te breien in de Nunnery op Iona, op zaterdag 13 juni!
Het duurde even voordat ik dit kon posten, omdat ik een paar dagen niet helemaal fit was. Maar nu gaat het weer prima.

Iona (5)

We werken hard hier op Iona, alle vrijwilligers en vaste stafleden, maar we hebben ook veel plezier. Van het afscheid van een vrijwilliger maken we een feestje, als het mooi weer is, vieren we buiten dat de zon schijnt, bijvoorbeeld met een barbecue, en afgelopen weekend werden we getrakteerd op een boottocht rond het eiland. Leuk om het eiland vanaf het water te zien. Sommige plaatsen zien er dan echt anders uit.
Het weer werkte mee, zodat ik gewoon foto's kon blijven maken. Al was het soms lastig om de horizon recht te houden. Vooral aan de noordkant was de zee ruwer dan op de andere plaatsen.
Helder was het ook. We konden de contouren van de bergen op Skye zien en aan de andere kant de bergen op Jura.
En na afloop waren er hamburgers, broodjes, en wat niet  al. Een paar leuke uurtjes, zo met alle mensen die normaal zorgen voor een leuke week voor de gasten, en nu zelf konden genieten.

Iona (4)

In de vrije uurtjes mag ik graag rondlopen op Iona, op zoek naar mooie bloemen om te fotograferen.
Er zijn al een paar aardig gelukte plaatjes, vind ik zelf.
Natuurlijk fotografeer ik niet alleen bloemen. Het eiland blijft te mooi om zomaar zonder camera rond te lopen.
En dan zijn er nog leuke schapen en koeien...
Nu even geen tijd om foto's op Flickr te zetten, maar dat komt ongetwijfeld nog wel. Dan kunnen jullie ook een beetje meegenieten.